Brúðarbandsbolirnir eru nú loksins komnir í sölu á stað sem hefur reglulega opnunartíma og stimamjúkt afgreiðslufólk. Það er eðalbúðin Illgresi á Laugavegi 15 (beint á móti Mál og Menningu) sem hefur tekið Brúðarbandsbúkfatnaðinn inn í sitt fína úrval af smart og retró fatnaði. Við mælum því með því að allir sannir aðdáendur sem náðu ekki að versla sér bol í gamla daga meðan við vorum duglegar að selja þá eftir tónleika, skelli sér í Illgresi og fái sér eins og eitt stykki (eða tvö, það er kalt í október...) til að skarta á Loftbylgjuhátíðinni! :)

Það er helst af okkur Brúðarbandsstúlkunum að frétta að við erum aftur komnar í form eftir verðskuldaða haustpásu. Eigum núna ný lög að spila fyrir heittelskaða aðdáendur okkar og höfum fengið okkur nýtt smart æfingahúsnæði og teppalagt það í hólf og gólf með rauðum dregli. Afskaplega pæjulegt þótt við segjum sjálfar frá! Við hlökkum mikið til að spila á Airwaves og tjútta við öll hin frábæru böndin sem eru að koma að spila.

Elsku Sunna okkar er að kikna undan skóla og hefur því eftirlátið Dísu trommarasætið. Við bjóðum Dísu velkomna sem áttunda meðlim Brúðarbandsins! Hún lengi lifi, húrra! Húrra! Húrra! :)

Brúðirnar hafa nú allar með tölu skilað sér aftur heim til Íslands og erum við kátar og glaðar eftir Hróarskelduna. Við spiluðum fyrir mökk af fólki, rúmlega 4 þúsund manns er okkur sagt, og allir hoppuðu og klöppuðu og öskruðu skál meðan við spiluðum. Dejligt alveg hreint eins og fólk segir í Danmörkunni!

Framundan eru stífar æfingar og samningar enda ætlar Sunna að mæta aftur í faðm okkar á morgun. Við hlökkum mikið til.

Við fengum góðar viðtökur þarna úti og erum þessa dagana að safna saman viðtölum, tónleikaumsögnum, ljósmyndum og kvikmynduðu efni frá víkingnum mikla til að bæta á síðuna okkar. Við látum vita þegar það er allt komið upp, það ætti sosum ekki að taka nema nokkra daga í viðbót :)

Takk þið sem mættuð á tónleikana okkar úti, þið eruð algerar elskur! :)

Eins og þið hafið kannski lesið í dagblöðunum í dag þá valdi Sonic Youth okkur til að hita upp á fyrri tónleikum sínum 16. ágúst! Við erum búnar að vera í skýjunum síðan við fengum fréttirnar, okkur finnst þetta sá mesti heiður sem okkur hefði mögulega getað hlotnast!

Sjiiii... hvað við erum spenntar!

Þið getið skoðað stærri útgáfu af plaggatinu hér ef ykkur langar að baða augu ykkar í dásemdinni sem það er að sjá Brúðarbandið á sama plaggati og Sonic Youth!

Halló elskurnar og fyrirgefið hvað við höfum vanrækt ykkur lengi. Meðlimir Brúðarbandsins hafa verið að kljást við próf og annað slíkt ógeð upp á síðkastið en nú er það ástand að baki og aldrei að vita nema við tökum uppá því að fara að stíga á svið á ný.

Ferðin til Svíþjóðar var hreint út sagt yndisleg. Það var svo vel tekið á móti okkur: við fengum heilt hús út af fyrir okkur (og það ekkert smá sætt hús) og vorum boðaðar í heitar máltíðir til skiptis í listasafnið og á kaffihúsið á horninu okkur að kostnaðarlausu. Þetta var eins og vera kominn aftur í legið hérumbil, svo mikla öryggistilfinningu öðluðumst við þarna í Ystad.

Við spiluðum í leikhúsinu í Ystad sem er klassískt nítjándu aldar óperuhús með englum í loftinu, gylltu flúri og rauðu flaueli út um allt. Hljómburður hússins er einstakur en þar að auki sá hljóðmaður Sonic Youth um hljóðið og það er óhætt að fullyrða að við höfum aldrei hljómað jafn vel. Við komum fyrstar fram og það var mál manna að við hefðum heillað viðstadda upp úr skónum. Restina af kvöldinu nutum við hinnar mjög svo ljúffengu dagskrár: OOIOO, Sofia Härdig and the Needles, Monkeystrikes og NASH CONTROL. Við enduðum með hinum artistunum á barhoppi og skralli fram undir morgun undir formerkjum alþjóðlegrar tengslamyndunar. Svíþjóð er ljúfur staður og við erum hvenær sem til í að fara þangað aftur. :)

Nú fer í hönd mikil inndæling mynda inn á þessa vefsíðu og er þegar slatti af myndum frá Bandaríkjunum kominn inn hér. Ástæðan fyrir því afhverju þetta gerist svona seint er sú að talvan með Bandaríkjamyndunum okkar hrundi eins og tölvur gera svo gjarnan. Myndir frá Svíþjóð eru væntanlegar á morgun eða hinn og svo ef slíkt interessar ykkur þá eru nokkrar nýjar blaðagreinar okkur tengdar hér :)

Við vonum að þið hafið það gott því við höfum það afskaplega gott. Gleðilegt Júróvisjón elsku aðdáendur! Við sjáumst vonandi fljótlega! :)

Við vonum að þið hafið það öll gott því að við höfum það afskaplega gott! Nú er stóra leyndarmálið nefnilega opinbert! Brúðarbandið mun gleðja augu og eyru Hróarskeldugesta miðvikudagskvöldið áður en ballið byrjar. Þið getið séð okkur hrósað í hástert á opinberu Hróasíðunni á listanum yfir bönd sem munu spila. Við munum spila á nýju sviði sem er nefnt Pavillion Junior og er ný og flottari útgáfa af því sem síðustu ár hefur verið nefnt Camping Stage. Í stað þess að loka þegar hátíðin hefst formlega mun þetta svið halda áfram á fullu og svæðið í kringum það vera helgað lítt þekktum hljómsveitum sem þykja athyglisverðar og munu lítil plötufyrirtæki, tónlistartímarit og forsvarsmenn tónlistartengdra vefsíðna setja upp bækistöðvar í kringum þetta svið. Auk þess mun Danska útvarpið (DR) vera með reglulegar útsendingar frá því sem gerist á þessu svæði.

S.s. við erum voða spenntar og hlökkum mikið til að spila á Hróa. Það mætti jafnvel halda því fram að við ráðum okkur varla fyrir kæti! Annars erum við þessa dagana bara á fullu að spá í nýjum lögum og spila okkur vandlega saman fyrir listahátíðina í Ystad en við verðum einmitt þar í lok mánaðarins.

Sigga gítarbrúður og Björg úr Donna Mess munu verða í Kastljósinu í kvöld að segja frá stelpukvöldinu okkar og fleiru skemmtilegu! Tjúnið því á sjónvarp allra landsmanna með soðningunni! :)

Í morgun klukkan 10 tók Sunna sig til og fæddi í heiminn lítinn sætan strák.
Allt gekk vel og erfði drengurinn hin fögru augu trommuleikarans, og eflaust taktvissu og tónlistarhæfileika þar sem foreldrarnir eru trommuleikari og bassaleikari.

Við Brúðarbandsmeyjar erum að springa úr gleði og óskum Sunnu og Berta til hamingju!

Af Brúðarbandinu er allt gott að frétta og við vonum að þið komið öll á tónleikana okkar á Grand núna á föstudaginn, þennan 4. mars. Og kaupið öll diskinn okkar eða boli til að eiga á lager þegar fermingarveislurnar skella á, við erum nefnilega skuldugar eftir Ammeríkuna og viljum helst ekki neyðast til þess að setja Gullkindina á Ebay til að afla fjár.

Við erum eins og hefur komið fram í blaðaviðtölum undanfarin á leiðinni til Svíþjóðar í endaðan apríl, að spila á tónlistarhátíð sem listasafnið í Ystad stendur fyrir. Á þessari hátíð hafa ekki ómerkari bönd en Sonic Youth (tvisvar!) og Bob Hund spilað og þeir hafa gefið út diska með upptökum þaðan og það eru workshops fyrir tónlistarfólk jafnt sem almúga og alltmúlígt. Svo sniðugt...! Í ár er áherslan á konur og meðal þekktra nafna má nefna hina japönsku Yoshimi úr OOIOO, Sofia Härdig frá Stokkhólmi, Cecilia Nordlund og Maja Ratkje frá Noregi. Þannig að við verðum í góðum félagsskap þarna.

Við ætlum að reyna að taka upp hljóðfærin okkar á nokkrum öðrum stöðum í Svíþjóð og Danmörku kannski líka í leiðinni. Fyrst maður er nú einu sinni farinn af stað. Það er voða fínt bókunarfyrirtæki sem ætlar að díla um þetta fyrir okkur og við látum ykkur vita hvernig þetta þróast.

Svo sóttum við um styrk í nýstofnaðan Tónlistarsjóð sem Menntamálaráðuneytið stendur að. Svo við höfum nú efni á að segja játakk við allt þetta frábæra útlenska fólk sem vill fá okkur til sín. Eða, svo við getum sagt já við eitthvað af því allavega. Krosslegggið fingurnar krakkar og vonið með okkur að við þykjum nógu boðlegar! :)

Dísa tromm hefur tekið við af Sunnu tromm sem er bomm. Sunna lék síðustu tónleikana með okkur þangað til í sumar með glæsibrag á Gauknum í síðustu viku og vorum við ekki frá því að það væri enn meiri kraftur í stelpunni en vanalega. En þau voru nottla tvö á bak við trommusettið ;) Við hlökkum til að fá hana aftur og bjóðum Dísu velkomna og erum voða glaðar að hún vilji hoppa svona upp í til okkar. Dísa spilar einmitt fyrsta íslenska Brúðarbandsgiggið sitt núna á föstudaginn.

Að lokum má nefna að við erum búnar að samþykkja að koma fram á listahátíð í Rotterdam, Hollandi, í haust. Meira um það er nær dregur. Munið að við elskum ykkur og að við viljum sjá ykkur á Grandrokk á föstudaginn!

Manassas, Virginia 19. janúar 2005

Jammjammjamm, nú erum við í Ameríku og hún er nú bara soldið sæt.
Ógeðslega köld, en sæt.
Erum að keyra frá Manassas í Virginíu til Nashville. Gistum á Super 8 móteli og fengum okkur vöfflur með sírópi í morgunmat og svo beinustu leið í Wal Mart! Erum að sjá það að þetta verður ekki alveg bara tónleikaferð heldur svona blanda af tónleika/verslunarferð.
Það er allt svo gasalega ódýrt hérna, og í ofanálág eru líka útsölur!

Þegar við lentum í Baltimore leigðum við okkur tvo bíla sem við ætlum að ferðast um á. Þeir eru mjög smartir og við okkar hæfi, annar hvítur og hinn svartur, svona SUV's einsog þeir segja hér í Ameríku.
Keyptum okkur talstöðvar í Wal Mart og erum í yfir-út sambandi á milli bíla og hótelherbergja.

Fyrstu tónleikarnir eru á morgun miðvikudag í The Basement í Nashville. Þetta ku vera merkilegur indí-öndergránd klúbbur sem maður að nafni Grimey á. Hann er líka með plötubúð og er búinn að bjóðast til þess að vera hljóðmaður okkar á tónleikunum. Samkvæmt áreiðanlegum heimildum er það víst mikill heiður svo þetta er örugglega smartur kall. Við verðum komnar þangað einhverntíman seint í kvöld, komum okkur fyrir á móteli og hringjum svo í kontaktana okkar þar og mönum þá í bjórdrykkju. Annar þeirra ku vera public defender (verjandi almúgans) þannig að ef við lendum í djeilinu erum við í góðum málum.

Einhver útvarpsstöð í Nasvhille vill líka ólm fá okkur í viðtal á miðvikudaginn, eigum eftir að tékka betur á því dæmi en látum vita hvernig fer.
Þetta er geðveikt, við erum að drepast úr geðveiki og gleði. Vonandi verðum við samt ekki drepnar af geðveikum gleðisjúklingi. Ameríkanar eru náttúrulega geðveikir.

Keypti Skittles tyggjó í Wal Mart og það fór í ruslið. Hins vegar bragðast ostapopp snakkið alveg einsog ristað brauð með smjöri.
Maturinn hérna er mjög compact.

Yfir og út.

Nashville 20. janúar

Nashville er æði!

Spiluðum fyrsta giggid i gær og það var bara stórkostlegt. Staðurinn troðfullur og eftir fyrstu tvö lögin áttum við staðinn. Allir sem við höfðum hitt í bænum fyrr um daginn voru mættir, lika einhverjir gaurar úr Lambchop (aðal gaurarnir)!

Lentum í massa vandræðum í soundcheckinu þegar í ljós kom að straumbreytirinn fyrir hljómborðið var ekki að virka. Eigandi The Basement hringdi þá í hljómborðsleikara Dixie Chicks sem mætti med det samme með hljómborð handa okkur, og fengum við það lánað allan túrinn! Get so svariða að the southern hospitality er engin lygi.

Seldum helling af bolum og diskum og allir voru bara,"you guys rock!"... Hverju við svöruðum: "thanks, it was fun!" -og i kjölfarið fengum við lagið med Stuðmönnum of mikið á heilann. "Fun fun fun fun íslenskt fun!"...eða fönn? Jæja.

Erum að tékka okkur út af hótelinu i Nashville, soldið vesen því við þurfum að skilja eftir helminginn af farangrinum hérna því þessar græjur sem við leigðum taka frekar mikid pláss i gangsta bílunum okkar.

Keyrum til Asheville í dag, það er 5 tíma ökuferd en við gefum okkur 6 tíma því við ætlum að stoppa í Dollywood!
Dolly mama!

The Bridesband!!

22. janúar 2005
Brúðarbandið heilsar frá Asheville!

Við komum til Asheville, North Carolina í gærkvöldi. Fórum beint í sándtékk á Stella Blue og svo nærðum við okkur á pítsu og bjór baksviðs. The Dorchesters, æðislegt ,,doo-wop" band, sem eins og við spilar i glitrandi hljómsveitarbúningum, hitaði upp fyrir okkur og náði að skapa andrúmsloft sem David Lynch hefði verið stoltur af. Svo stigum við á svið og trylltum lýðinn sem dansaði og öskraði að okkar tillögu meira! meira! á íslensku eftir að við höfðum yfirgefið sviðið. Svo við auðvitað spiluðum meira. Og veittum eins og svo oft heima verðlaun (alvöru medalíu) fyrir Jón kvöldsins.

Eftir tónleikana var haldið ofursvalt eftirpartí fyrir okkur á ólöglegri búllu. Og vid þóttum þvílíkar rokkstjörnur að við fórum eiginlega bara hjá okkur við alla þá aðdáun sem okkur var sýnd. Allir viðstaddir voru afskaplega hrifnir af okkur og gekk sú virðing sem okkur var sýnd svo langt að einn af lókal hljómsveitarstrákunum, sem vinnur á daginn í súkkulaðibúð, kom með hjartalaga konfektmola handa okkur. Algerlega besta konfekt i heimi.

Eftir eftirpartíið fórum við svo í eftir-eftirpartí. Mjög svalt...minnir okkur.

Asheville er eiginlega aðalstopp ferðarinnar í okkar huga því að það er akkúrat hér sem strákarnir sem bókuðu túrinn okkar hér úti búa. Og þeir eru algerlega yndislegir og sýndu okkur í dag allt það helsta sem bærinn hefur upp á að bjóða. Besta sushibarinn og bestu tattústofuna, bestu plötubúðina og bestu ,,secondhand" búðina. Við eyddum þannig deginum i hangs og rólegheit og eigum núna fullt af nyjum spennandi plötum, nýja kokteilkjóla, hárkollur og ný húðflúr. Afskaplega smartur staður þetta Asheville!

Asheville er lítill bær, hér búa ekki nema um hundrað þúsund manns og koma okkar var vel og vandlega kynnt. Hver einasti bæjarbúi virðist því vel meðvitaður um að það væri íslensk kvennahljómsveit á leiðinni. Þannig höfum við því verið spurðar í því sem næst hverri einustu búð hvort að við séum hljómsveitin frá Íslandi sem var að spila i gær og fólk stoppar okkur úti á götu til að þakka fyrir tónleikana. Það er afskaplega merkileg upplifun hvað fólk er hrifið og ófeimið við að tjá það.

Í kvöld ætlum við að drekka bjór á barnum þar sem annar amerísku agentanna okkar vinnur og spila pool. Svo í fyrramálið munum við keyra til Winston Salem og spila konsert ásamt The Dorchesters. Við erum mjög spenntar þar sem the Dorchesters eru alger krútt og afskaplega skemmtilegir drykkjufélagar og til samans munum við án efa ná að verma hjörtu sígarettubæjarbúanna.

Yfir og út.

Winston Salem, 22. janúar

Erum komnar í sígóbæ. Sígóbær er skrýtinn bær. Einsog allir séu bara inni hjá sér að reykja Winston og Salem, enginn útá götu og allt hið undarlegasta. Eigum að spila hér í kvöld (laugardagskvöld) í The Warehouse, sem er bara vöruhús. Hér búa átján manns sem vinna að listum, aðallega tónlist. Þetta er rosa flottur staður, gott svið, gott sánd, góður bar og frír bjór handa okkur. Við gistum líka hérna í nótt í herbergi bakvið sviðið ásamt The Dorchesters sem er doo wop band sem hitar upp fyrir okkur. Þau gerðu það reyndar líka í Asheville, á sama sviði og Bonnie Prince Billy og White Stripes hafa spilað á. Bassaleikari þeirra er Mr. Cool, hann er 49 ára með svarta barta, reykir sígarettur allan tímann á sviðinu og askan dettur aldrei af, og bassinn er lengst niðri hjá hnjánum þegar hann spilar. Við erum skotnar í honum.

Akkúrat núna erum við nýbúnar í sándtékki og bíðum eftir að The Dorchesters taki sitt. Við fréttum að fólk ætli að mæta í brúðarmeyjadressum og smókingum á tónleikana í kvöld.
Soldið smart. Við erum alveg að fíla okkur einsog sannar rokkstjörnur, allir eru svo ofsalega góðir við okkur, það er tekið eftir okkur útá götum og spurt "oh, are you that icelandic band?" Gaurar sem eru að hanga með okkur eru oft mjög heppnir í kvennamálum, einn fékk trekant eingöngu afþví að hann þekkti okkur. Þess skal þó getið að engin brúðarbandsmeyja tók þátt í téðum trekanti.Þó eru ekki allir jafn heppnir því einn sem hefur hangið mikið með okkur fær ekki lengur að koma uppí hjónarúmið sitt, kemst lengst inn í forstofu. Homewreckers kallast þessi fyrirbæri hér í Ameríku.

Við erum mjög spenntar fyrir tónleikunum í kvöld. Ætlum að standa okkur betur en í Asheville í fyrradag. Öss hvað við vorum lélegar... allt fór einhvernvegin í vaskinn hjá okkur. En við vorum bara með kjaftinn útá öxl að vanda þannig að fólk skemmti sér vel og okkur tókst meira að segja að láta þau klappa okkur upp, á íslensku! Meira! Meira! Meira!
Svo ætluðum við varla að þora að fara aftur út í sal eftir tónleikana, héldum að fólkið myndi drepa okkur en það var öðru nær. Ástin flæddi útum allt og fríir bjórar komu úr öllum áttum. Vonandi verður allt í góðu í kvöld. Samt yrðum við sáttar við að fá bara 5 manns því á þeim tónleikum sem við höfum spilað á hingað til höfum við fyllt staðina.

Að lokum verður að geta þess að við erum orðnar danshöfundar. Lentum í góðu partýi hjá trekantsgaurnum hvar við sömdum afskaplega munúðarfullan og þokkafullan dans sem fjallar um ljóta andarungann sem breytist í svan. Fallegt.

Yfir og út.

Savannah, Georgia 27. janúar

Nú er rétt runnið af okkur svo það er ekki óvitlaust að blogga örlítið af ævintýrum okkar í Savannah.

Við erum búnar að vera hér í 3 nætur og höfum massað karókí, wall-mart, crab shack (oooojjj), kynntumst heimilislausum manni fyrsta kvöldið hérna og heitir hann Mack. Mack er 45 ára, ókvæntur og barnlaus og helvíti hress. Hann býr til blóm úr pálmalaufblöðum og er ferlegur sjarmör. Við gáfum honum alla peningana okkar og bjórinn okkar, sem hann launaði okkur með því að krefjast þess að við deildum bjórnum saman og svo blessaði hann okkur hverja og eina. Róni að gefa okkur bjór - hvar endar þetta???

Svo fengum við far með löggubíl uppá hótel, löggimann var líka helvíti hress og ferlegur sjarmör. Kallaði í talstöðina: "Ten four, escorting four white females, ten four".

Karókíið tókst með eindæmum vel, enda frír bjór á barnum fyrir konur - þeir vissu ekki hvað þeir voru að kalla yfir sig. Allir kanarnir tóku þetta geðveikt alvarlega og voru furðu lostnir þegar við mættum gargandi á sviðið með knee-sliding og allskonars freestyle dönsum sem hefðu slegið í gegn í Tónabæ 1988. En nóg um hvað við erum æðslegar og aðeins meira um hvað við erum frábærar.

Nashville vill fá okkur aftur! Við þurfum að fara þangað eftir síðustu tónleikana til að skila trommusettinu og mögnurum sem við leigðum. Við sjáum til með það, en það væri geðveikt rokk að taka aðra tónleika þar. En í kvöld erum við að spila á The Jinx hér í Savanna.
Við ætlum að vera edrú, það verður einkennilegt, en við ætlum nefninlega að keyra aftur upp í Chapel Hill í Norður Karólínu í nótt, það er soldið langt þangað. Vonandi fyllum við staðinn í kvöld einsog við höfum gert hingað til, erum orðnar svo góðu vanar.

Mack er á gestalistanum ásamt einhverjum sætum dyraverði á bar sem við fórum á í fyrrakvöld. Við fórum í útvarpsviðtal í gær og auglýstum okkur og tónleikana. Kata sagði fokk í beinni útsendingu og það var ekki vel séð. Þetta er geðveikt.

Ten four.

Chapel Hill 30. janúar 2005

Jæja gott fólk, nú er langt um liðið síðan síðast. Eins og vanalega skildum við eftir slóð brostinna hjarta og nýja aðdáendur, nú í Savannah, Georgíu og í Chapel Hill, Norður Karólínu.

Í Savannah spiluðum við á rokkbúllu sem heitir The Jinx. Ansi skrautlegur staður með leðurblökum og dauðum dúkkuhúsum. Hin hljómsveitin sem spilaði um kvöldið hafði skellt einum tuttugu risahátölurum og mögnurum uppá sviðið og þannig komum við okkur fyrir á pínkupínkulitlu sviði með glamrandi dauðarokk í eyrunum og örlítinn beyg í hjarta. Hvernig myndi þetta tattúveraða hardkor lið eiginlega taka okkur? Þegar við svo stigum á svið var þetta ekkert mál því þau byrjuðu strax að hoppa og skoppa og báðu um fleiri lög "play more songs, play more songs!!!" en þar sem við erum önnumkafnir rokkarar þá drifum við okkur strax eftir tónleikana aftur norður til Chapel Hill í Norður Karólínu og keyrðum alla nóttina.

Við komum til Chapel Hill í annarlegu ástandi. Ef við hefðum ekki fengið kaffi undir lokin hefðum við sennilega endað útí skurði. Þessi háskólabær er frekar lítill en talinn ein helsta tónlistarstoppistöð í N-Ameríku. Við spiluðum á búllunni The Cave sem er alvöru kjallarahellir með litla þrönga ganga og um einn og hálfan meter í lofthæð. Við fíluðum hann í botn og tókum okkur vel út og spiluðum bestu tónleikana okkar í ferðinni. Svo var náttúrulega drukkið og djammað og spilaður púl og góðar stundir til morguns. Við hittum heimavinnandi húsmóður sem var svo innblásin að hún ákvað á stundinni að stofna hljómsveit og einnig hittum við dragdrottningu sem bjó í eitt ár á Húsavík um síðustu aldamót.

Við erum núna búnar að eyða einum heilum glæsilegum degi í Nashville sem við elskum og Nashville elskar okkur. Í gær skiluðum við græjunum okkar og fórum í massamikinn verlsunarleiðangur og reyndum að losa okkur við dollara. Það gekk vel. Í stóru tónlistarbúðinni voru keyptir fjórir bassar, einn gítar, hljómborð, töskur, ólar og margt margt fleira dót. Svo fórum við í mollið. Þar slepptum við okkur lausum í tvo tíma og nýttum okkur vel góða dollaragengið. Mollið var á um svona 15 Kringlur á stærð og með glow-in-the-dark minigolfvelli og veitingastað sem var eitt stórt fiskabúr svo fátt eitt sé nefnt. Um kvöldið smöluðum við Nashville aðdáendahópnum saman og hoppuðum á mili bara. Enduðum á rokkbar þar sem var hvorki meira né minna en læv pönkrokk karókí í gangi. Maður valdi lag og fékk að syngja fyrir fullan sal fólks með heilli hljómsveit. Hvernig gátum við ekki sungið? Það magnaða var hinsvegar að ekki fengum við einungis að góla karókí heldur fengum við líka, þegar þau komust að því að við vorum Brúðarbandið, (hér í Nashville erum við frægar sko...) að taka sviðið með hljóðfæri húsbandsins að láni og flytja tvö af okkar frábæru lögum við frááábærar undirtektir. Þetta var rokkmóment ferðarinnar og við munum segja barnabörnunum okkar frá þessu þangað til þau grenja af leiðindum.

Núna hinsvegar er rokkpása, við ætlum að keyra og keyra og keyra næstu tvo daga. Leiðin liggur aftur til Chapel Hill, heim til Aslans vinar okkar, og svo í fyrramálið brunum við til Baltimore.

Það sem við höfum tekið okkur fyrir hendur hér í Ameríku höfum við reynt að gera með stæl. Við höfum gefið okkur allar í spilamennskuna þrátt fyrir að fimm hljómsveitarmeðlimir hafi verið veikar, skemmt okkur með vinum og aðdáendum og verslað og keyrt af krafti. Líkamarnir eru orðnir þreyttir eftir rót og visakortin líka. Þetta er búið að vera mikið ævintýri og óendanlega gaman.

(Það er kannski lýsandi að mest notuðu orðin innan hópsins eru mass og ódýrt).

tenfour