Manassas, Virginia 19. janúar 2005

Jammjammjamm, nú erum við í Ameríku og hún er nú bara soldið sæt.
Ógeðslega köld, en sæt.
Erum að keyra frá Manassas í Virginíu til Nashville. Gistum á Super 8 móteli og fengum okkur vöfflur með sírópi í morgunmat og svo beinustu leið í Wal Mart! Erum að sjá það að þetta verður ekki alveg bara tónleikaferð heldur svona blanda af tónleika/verslunarferð.
Það er allt svo gasalega ódýrt hérna, og í ofanálág eru líka útsölur!

Þegar við lentum í Baltimore leigðum við okkur tvo bíla sem við ætlum að ferðast um á. Þeir eru mjög smartir og við okkar hæfi, annar hvítur og hinn svartur, svona SUV's einsog þeir segja hér í Ameríku.
Keyptum okkur talstöðvar í Wal Mart og erum í yfir-út sambandi á milli bíla og hótelherbergja.

Fyrstu tónleikarnir eru á morgun miðvikudag í The Basement í Nashville. Þetta ku vera merkilegur indí-öndergránd klúbbur sem maður að nafni Grimey á. Hann er líka með plötubúð og er búinn að bjóðast til þess að vera hljóðmaður okkar á tónleikunum. Samkvæmt áreiðanlegum heimildum er það víst mikill heiður svo þetta er örugglega smartur kall. Við verðum komnar þangað einhverntíman seint í kvöld, komum okkur fyrir á móteli og hringjum svo í kontaktana okkar þar og mönum þá í bjórdrykkju. Annar þeirra ku vera public defender (verjandi almúgans) þannig að ef við lendum í djeilinu erum við í góðum málum.

Einhver útvarpsstöð í Nasvhille vill líka ólm fá okkur í viðtal á miðvikudaginn, eigum eftir að tékka betur á því dæmi en látum vita hvernig fer.
Þetta er geðveikt, við erum að drepast úr geðveiki og gleði. Vonandi verðum við samt ekki drepnar af geðveikum gleðisjúklingi. Ameríkanar eru náttúrulega geðveikir.

Keypti Skittles tyggjó í Wal Mart og það fór í ruslið. Hins vegar bragðast ostapopp snakkið alveg einsog ristað brauð með smjöri.
Maturinn hérna er mjög compact.

Yfir og út.

Nashville 20. janúar

Nashville er æði!

Spiluðum fyrsta giggid i gær og það var bara stórkostlegt. Staðurinn troðfullur og eftir fyrstu tvö lögin áttum við staðinn. Allir sem við höfðum hitt í bænum fyrr um daginn voru mættir, lika einhverjir gaurar úr Lambchop (aðal gaurarnir)!

Lentum í massa vandræðum í soundcheckinu þegar í ljós kom að straumbreytirinn fyrir hljómborðið var ekki að virka. Eigandi The Basement hringdi þá í hljómborðsleikara Dixie Chicks sem mætti med det samme með hljómborð handa okkur, og fengum við það lánað allan túrinn! Get so svariða að the southern hospitality er engin lygi.

Seldum helling af bolum og diskum og allir voru bara,"you guys rock!"... Hverju við svöruðum: "thanks, it was fun!" -og i kjölfarið fengum við lagið med Stuðmönnum of mikið á heilann. "Fun fun fun fun íslenskt fun!"...eða fönn? Jæja.

Erum að tékka okkur út af hótelinu i Nashville, soldið vesen því við þurfum að skilja eftir helminginn af farangrinum hérna því þessar græjur sem við leigðum taka frekar mikid pláss i gangsta bílunum okkar.

Keyrum til Asheville í dag, það er 5 tíma ökuferd en við gefum okkur 6 tíma því við ætlum að stoppa í Dollywood!
Dolly mama!

The Bridesband!!

22. janúar 2005
Brúðarbandið heilsar frá Asheville!

Við komum til Asheville, North Carolina í gærkvöldi. Fórum beint í sándtékk á Stella Blue og svo nærðum við okkur á pítsu og bjór baksviðs. The Dorchesters, æðislegt ,,doo-wop" band, sem eins og við spilar i glitrandi hljómsveitarbúningum, hitaði upp fyrir okkur og náði að skapa andrúmsloft sem David Lynch hefði verið stoltur af. Svo stigum við á svið og trylltum lýðinn sem dansaði og öskraði að okkar tillögu meira! meira! á íslensku eftir að við höfðum yfirgefið sviðið. Svo við auðvitað spiluðum meira. Og veittum eins og svo oft heima verðlaun (alvöru medalíu) fyrir Jón kvöldsins.

Eftir tónleikana var haldið ofursvalt eftirpartí fyrir okkur á ólöglegri búllu. Og vid þóttum þvílíkar rokkstjörnur að við fórum eiginlega bara hjá okkur við alla þá aðdáun sem okkur var sýnd. Allir viðstaddir voru afskaplega hrifnir af okkur og gekk sú virðing sem okkur var sýnd svo langt að einn af lókal hljómsveitarstrákunum, sem vinnur á daginn í súkkulaðibúð, kom með hjartalaga konfektmola handa okkur. Algerlega besta konfekt i heimi.

Eftir eftirpartíið fórum við svo í eftir-eftirpartí. Mjög svalt...minnir okkur.

Asheville er eiginlega aðalstopp ferðarinnar í okkar huga því að það er akkúrat hér sem strákarnir sem bókuðu túrinn okkar hér úti búa. Og þeir eru algerlega yndislegir og sýndu okkur í dag allt það helsta sem bærinn hefur upp á að bjóða. Besta sushibarinn og bestu tattústofuna, bestu plötubúðina og bestu ,,secondhand" búðina. Við eyddum þannig deginum i hangs og rólegheit og eigum núna fullt af nyjum spennandi plötum, nýja kokteilkjóla, hárkollur og ný húðflúr. Afskaplega smartur staður þetta Asheville!

Asheville er lítill bær, hér búa ekki nema um hundrað þúsund manns og koma okkar var vel og vandlega kynnt. Hver einasti bæjarbúi virðist því vel meðvitaður um að það væri íslensk kvennahljómsveit á leiðinni. Þannig höfum við því verið spurðar í því sem næst hverri einustu búð hvort að við séum hljómsveitin frá Íslandi sem var að spila i gær og fólk stoppar okkur úti á götu til að þakka fyrir tónleikana. Það er afskaplega merkileg upplifun hvað fólk er hrifið og ófeimið við að tjá það.

Í kvöld ætlum við að drekka bjór á barnum þar sem annar amerísku agentanna okkar vinnur og spila pool. Svo í fyrramálið munum við keyra til Winston Salem og spila konsert ásamt The Dorchesters. Við erum mjög spenntar þar sem the Dorchesters eru alger krútt og afskaplega skemmtilegir drykkjufélagar og til samans munum við án efa ná að verma hjörtu sígarettubæjarbúanna.

Yfir og út.

Winston Salem, 22. janúar

Erum komnar í sígóbæ. Sígóbær er skrýtinn bær. Einsog allir séu bara inni hjá sér að reykja Winston og Salem, enginn útá götu og allt hið undarlegasta. Eigum að spila hér í kvöld (laugardagskvöld) í The Warehouse, sem er bara vöruhús. Hér búa átján manns sem vinna að listum, aðallega tónlist. Þetta er rosa flottur staður, gott svið, gott sánd, góður bar og frír bjór handa okkur. Við gistum líka hérna í nótt í herbergi bakvið sviðið ásamt The Dorchesters sem er doo wop band sem hitar upp fyrir okkur. Þau gerðu það reyndar líka í Asheville, á sama sviði og Bonnie Prince Billy og White Stripes hafa spilað á. Bassaleikari þeirra er Mr. Cool, hann er 49 ára með svarta barta, reykir sígarettur allan tímann á sviðinu og askan dettur aldrei af, og bassinn er lengst niðri hjá hnjánum þegar hann spilar. Við erum skotnar í honum.

Akkúrat núna erum við nýbúnar í sándtékki og bíðum eftir að The Dorchesters taki sitt. Við fréttum að fólk ætli að mæta í brúðarmeyjadressum og smókingum á tónleikana í kvöld.
Soldið smart. Við erum alveg að fíla okkur einsog sannar rokkstjörnur, allir eru svo ofsalega góðir við okkur, það er tekið eftir okkur útá götum og spurt "oh, are you that icelandic band?" Gaurar sem eru að hanga með okkur eru oft mjög heppnir í kvennamálum, einn fékk trekant eingöngu afþví að hann þekkti okkur. Þess skal þó getið að engin brúðarbandsmeyja tók þátt í téðum trekanti.Þó eru ekki allir jafn heppnir því einn sem hefur hangið mikið með okkur fær ekki lengur að koma uppí hjónarúmið sitt, kemst lengst inn í forstofu. Homewreckers kallast þessi fyrirbæri hér í Ameríku.

Við erum mjög spenntar fyrir tónleikunum í kvöld. Ætlum að standa okkur betur en í Asheville í fyrradag. Öss hvað við vorum lélegar... allt fór einhvernvegin í vaskinn hjá okkur. En við vorum bara með kjaftinn útá öxl að vanda þannig að fólk skemmti sér vel og okkur tókst meira að segja að láta þau klappa okkur upp, á íslensku! Meira! Meira! Meira!
Svo ætluðum við varla að þora að fara aftur út í sal eftir tónleikana, héldum að fólkið myndi drepa okkur en það var öðru nær. Ástin flæddi útum allt og fríir bjórar komu úr öllum áttum. Vonandi verður allt í góðu í kvöld. Samt yrðum við sáttar við að fá bara 5 manns því á þeim tónleikum sem við höfum spilað á hingað til höfum við fyllt staðina.

Að lokum verður að geta þess að við erum orðnar danshöfundar. Lentum í góðu partýi hjá trekantsgaurnum hvar við sömdum afskaplega munúðarfullan og þokkafullan dans sem fjallar um ljóta andarungann sem breytist í svan. Fallegt.

Yfir og út.

Savannah, Georgia 27. janúar

Nú er rétt runnið af okkur svo það er ekki óvitlaust að blogga örlítið af ævintýrum okkar í Savannah.

Við erum búnar að vera hér í 3 nætur og höfum massað karókí, wall-mart, crab shack (oooojjj), kynntumst heimilislausum manni fyrsta kvöldið hérna og heitir hann Mack. Mack er 45 ára, ókvæntur og barnlaus og helvíti hress. Hann býr til blóm úr pálmalaufblöðum og er ferlegur sjarmör. Við gáfum honum alla peningana okkar og bjórinn okkar, sem hann launaði okkur með því að krefjast þess að við deildum bjórnum saman og svo blessaði hann okkur hverja og eina. Róni að gefa okkur bjór - hvar endar þetta???

Svo fengum við far með löggubíl uppá hótel, löggimann var líka helvíti hress og ferlegur sjarmör. Kallaði í talstöðina: "Ten four, escorting four white females, ten four".

Karókíið tókst með eindæmum vel, enda frír bjór á barnum fyrir konur - þeir vissu ekki hvað þeir voru að kalla yfir sig. Allir kanarnir tóku þetta geðveikt alvarlega og voru furðu lostnir þegar við mættum gargandi á sviðið með knee-sliding og allskonars freestyle dönsum sem hefðu slegið í gegn í Tónabæ 1988. En nóg um hvað við erum æðslegar og aðeins meira um hvað við erum frábærar.

Nashville vill fá okkur aftur! Við þurfum að fara þangað eftir síðustu tónleikana til að skila trommusettinu og mögnurum sem við leigðum. Við sjáum til með það, en það væri geðveikt rokk að taka aðra tónleika þar. En í kvöld erum við að spila á The Jinx hér í Savanna.
Við ætlum að vera edrú, það verður einkennilegt, en við ætlum nefninlega að keyra aftur upp í Chapel Hill í Norður Karólínu í nótt, það er soldið langt þangað. Vonandi fyllum við staðinn í kvöld einsog við höfum gert hingað til, erum orðnar svo góðu vanar.

Mack er á gestalistanum ásamt einhverjum sætum dyraverði á bar sem við fórum á í fyrrakvöld. Við fórum í útvarpsviðtal í gær og auglýstum okkur og tónleikana. Kata sagði fokk í beinni útsendingu og það var ekki vel séð. Þetta er geðveikt.

Ten four.

Chapel Hill 30. janúar 2005

Jæja gott fólk, nú er langt um liðið síðan síðast. Eins og vanalega skildum við eftir slóð brostinna hjarta og nýja aðdáendur, nú í Savannah, Georgíu og í Chapel Hill, Norður Karólínu.

Í Savannah spiluðum við á rokkbúllu sem heitir The Jinx. Ansi skrautlegur staður með leðurblökum og dauðum dúkkuhúsum. Hin hljómsveitin sem spilaði um kvöldið hafði skellt einum tuttugu risahátölurum og mögnurum uppá sviðið og þannig komum við okkur fyrir á pínkupínkulitlu sviði með glamrandi dauðarokk í eyrunum og örlítinn beyg í hjarta. Hvernig myndi þetta tattúveraða hardkor lið eiginlega taka okkur? Þegar við svo stigum á svið var þetta ekkert mál því þau byrjuðu strax að hoppa og skoppa og báðu um fleiri lög "play more songs, play more songs!!!" en þar sem við erum önnumkafnir rokkarar þá drifum við okkur strax eftir tónleikana aftur norður til Chapel Hill í Norður Karólínu og keyrðum alla nóttina.

Við komum til Chapel Hill í annarlegu ástandi. Ef við hefðum ekki fengið kaffi undir lokin hefðum við sennilega endað útí skurði. Þessi háskólabær er frekar lítill en talinn ein helsta tónlistarstoppistöð í N-Ameríku. Við spiluðum á búllunni The Cave sem er alvöru kjallarahellir með litla þrönga ganga og um einn og hálfan meter í lofthæð. Við fíluðum hann í botn og tókum okkur vel út og spiluðum bestu tónleikana okkar í ferðinni. Svo var náttúrulega drukkið og djammað og spilaður púl og góðar stundir til morguns. Við hittum heimavinnandi húsmóður sem var svo innblásin að hún ákvað á stundinni að stofna hljómsveit og einnig hittum við dragdrottningu sem bjó í eitt ár á Húsavík um síðustu aldamót.

Við erum núna búnar að eyða einum heilum glæsilegum degi í Nashville sem við elskum og Nashville elskar okkur. Í gær skiluðum við græjunum okkar og fórum í massamikinn verlsunarleiðangur og reyndum að losa okkur við dollara. Það gekk vel. Í stóru tónlistarbúðinni voru keyptir fjórir bassar, einn gítar, hljómborð, töskur, ólar og margt margt fleira dót. Svo fórum við í mollið. Þar slepptum við okkur lausum í tvo tíma og nýttum okkur vel góða dollaragengið. Mollið var á um svona 15 Kringlur á stærð og með glow-in-the-dark minigolfvelli og veitingastað sem var eitt stórt fiskabúr svo fátt eitt sé nefnt. Um kvöldið smöluðum við Nashville aðdáendahópnum saman og hoppuðum á mili bara. Enduðum á rokkbar þar sem var hvorki meira né minna en læv pönkrokk karókí í gangi. Maður valdi lag og fékk að syngja fyrir fullan sal fólks með heilli hljómsveit. Hvernig gátum við ekki sungið? Það magnaða var hinsvegar að ekki fengum við einungis að góla karókí heldur fengum við líka, þegar þau komust að því að við vorum Brúðarbandið, (hér í Nashville erum við frægar sko...) að taka sviðið með hljóðfæri húsbandsins að láni og flytja tvö af okkar frábæru lögum við frááábærar undirtektir. Þetta var rokkmóment ferðarinnar og við munum segja barnabörnunum okkar frá þessu þangað til þau grenja af leiðindum.

Núna hinsvegar er rokkpása, við ætlum að keyra og keyra og keyra næstu tvo daga. Leiðin liggur aftur til Chapel Hill, heim til Aslans vinar okkar, og svo í fyrramálið brunum við til Baltimore.

Það sem við höfum tekið okkur fyrir hendur hér í Ameríku höfum við reynt að gera með stæl. Við höfum gefið okkur allar í spilamennskuna þrátt fyrir að fimm hljómsveitarmeðlimir hafi verið veikar, skemmt okkur með vinum og aðdáendum og verslað og keyrt af krafti. Líkamarnir eru orðnir þreyttir eftir rót og visakortin líka. Þetta er búið að vera mikið ævintýri og óendanlega gaman.

(Það er kannski lýsandi að mest notuðu orðin innan hópsins eru mass og ódýrt).

tenfour